Magazine Sax, 1 mei 2006
'Je moet compleet freak zijn van je vakgebied'
Projecten in België en Maleisië, een eigen adviesbureau, een netwerk van gerenommeerde wetenschappers en je eigen congres organiseren; menig jongensdroom van een carrièrejager zal er zo uit zien.
Door Steven de Jong
Ton van der Ent (23) en Chantal Termeer (22) - beiden student Milieukunde met het profiel Natuur, Milieu en Landschap aan Saxion Hogescholen – konden niet wachten en realiseerden dit alles al tijdens hun studie. “Je moet compleet freak zijn van je vakgebied.”
Het succesverhaal begon toen Ton in 2004 op vakantie ging naar Maleisië. Daar ontmoette hij een gids die lid was van de natuur- en milieuorganisatie REACH, wat leidde tot een afstudeeropdracht voor beide studenten: het opzetten van een 'Adopt-a-River'-project in het gebied Cameron Highlands in Maleisië, met financiële steun van Waterschap Rivierenland.
Rivier adopteren
"Adopt-a-River is een principe wat al jaren bestaat; alleen wij hebben het opgezet in Maleisië", legt Ton uit. Chantal en Ton hebben een handleiding geschreven voor de opzet van het project. Wat de gedachte achter het adopteren van een rivier is, wordt duidelijk als Ton vertelt over het resultaat van zijn afstudeerstage. "Bewoners gaan nu water van de rivier in hun dorp iedere maand ėėn keer testen, met hulp van het WWF en REACH. Deze informatie plaatsen ze op een website, zodat iedereen het kan lezen. Om de zoveel tijd wordt er ook een rapportje of een folder van gemaakt."
Alvorens de belangrijkste rivier in het gebied Cameron Highlands ter adoptie gesteld kon worden, hebben Chantal en Ton uitvoerig onderzoek gedaan naar de gezondheidsrisico’s van het oppervlaktewater als drinkwater. Aanleiding vormde de kindersterfte in onder andere Maleisië als gevolg van vervuild drinkwater. Vandaar ook het belang om de lokale bevolking te betrekken bij het verbeteren van de waterkwaliteit. “Het gaat allemaal om bewustwording in zo'n project; mensen moeten het zelf gaan zien”, aldus Ton. Ter ondersteuning van zijn filosofie schudt Ton een citaat van de gerenommeerde wetenschapper Holdgate uit zijn mouw: “The ecologist cannot remain a voice crying in the wilderness – if he is to be heard and understood.”
Het werk van de Deventer studenten bleef niet onopgemerkt. Naast alle aandacht van nationale officials en de nationale pers in Maleisië, omarde ook het WWF het project van Ton en Chantal. Daarnaast voert nu ook the National Health Office van Maleisië aanvullend onderzoek uit in het gebied.
Zinkflora
Of ze het niet al druk genoeg hadden, hebben de twee ondernemende studenten tijdens hun studie ook een adviesbureau opgericht. Van daaruit runnen ze de vereniging Nouvelle Montagne. “Wij doen wat Natuurmonumenten in Nederland doet”, legt Ton uit. Met deze vereniging richten ze zich op het ontwikkelen, beheren, restaureren en openstellen van oude mijnbouwlocaties in het Boven-Geuldal, in samenwerking met de Belgische lokale overheid. Aanleiding daartoe is de afname van het areaal aan zinkflora, vegetatie welke voornamelijk voorkomt in gebieden met een hoge concentratie aan zink- en lood in de bodem; ofwel locaties met een mijnbouwhistorie. Door de sluiting van de mijnen, zal ook deze botanische rariteit verdwijnen. En dat is zonde.
“Met Nouvelle Montagne willen we eigenlijk drie dingen; een tak projectmanagement en advisering voor natuurontwikkeling en beheer. Een tak educatie; dus het geven van cursussen en excursies. En een tak mijnbouwontwikkeling, waarin het beheren en exploiteren van oude mijnbouwlocaties centraal staat”, vertelt Ton. Chantal: “De mijnbouwhistorie sprak mij erg aan. Binnen de opleiding was het mogelijk om diverse onderzoeken en opdrachten in het gebied uit te voeren, zo hebben we ook veel contacten gelegd. En via dat netwerk worden wij regelmatig benaderd voor advies.”
Vakidioten
De twee zijn goed op elkaar ingespeeld. “We delen dezelfde interesses en het enthousiasme, daarbij vullen we elkaar heel goed aan. Waar Chantal organisatorisch en communicatief heel goed is; bedenk ik de meest gekke projecten. En gecombineerd wordt dat nog iets beter zeg maar”, aldus Ton. Grote vraag blijft natuurlijk wat de sleutel van hun succes is. “Haha, gewoon door hard te werken”, relativeert Ton. “Ik ben er niet vies van om zeven dagen per week, twaalf uur per dag door te gaan. In Maleisië hebben we dat samen vijf maanden gedaan. En heel veel dingen zijn gewoon te combineren; projecten voor studie, kun je ook gebruikten voor je bedrijf bijvoorbeeld.” Volgens Chantal is juist ‘enthousiasme’ heel belangrijk. “Steeds meer willen weten van een gebied past gelukkig binnen mijn opleiding en toekomstige werkveld.” Ton gaat nog een stukje verder. “Je moet compleet freak zijn van je vakgebied. Ik vind landschapsecologie, mijnbouwkunde en mineralogie echt geweldig; wil ik alles over weten. De zinkflora heeft een beetje van allemaal; en dus een prachtig iets om mee bezig te zijn. Gelukkig zijn er veel meer vakidioten, dus dan vind je wel aansluiting.”
Specialiseren en netwerken
Volgens Ton zijn er drie zaken waar een carrièrejager op moet letten. “Zorg dat je een specialisme kiest waar je heel goed in bent, werk dag en nacht om er beter in te worden en zorg dat de juiste mensen dat weten. Netwerken is heel belangrijk.”
Zinkflora, het zeldzame natuurverschijnsel waar Ton en Chantal onderzoek naar deden, is hun specialisme geworden. Deze kennis gaan ze nu delen op het internationale Zinkflora-congres op 19 en 20 januari in het Belgische Kelmis, welke ze zelf georganiseerd hebben. Ton: “Dit congres is het perfecte middel om met vakgenoten te communiceren. En dan bedoel ik niet alleen op het congres zelf; maar voornamelijk in de aanloop en opzet ervan.”
'Je moet compleet freak zijn van je vakgebied'
Projecten in België en Maleisië, een eigen adviesbureau, een netwerk van gerenommeerde wetenschappers en je eigen congres organiseren; menig jongensdroom van een carrièrejager zal er zo uit zien.
Door Steven de Jong
Ton van der Ent (23) en Chantal Termeer (22) - beiden student Milieukunde met het profiel Natuur, Milieu en Landschap aan Saxion Hogescholen – konden niet wachten en realiseerden dit alles al tijdens hun studie. “Je moet compleet freak zijn van je vakgebied.”
Het succesverhaal begon toen Ton in 2004 op vakantie ging naar Maleisië. Daar ontmoette hij een gids die lid was van de natuur- en milieuorganisatie REACH, wat leidde tot een afstudeeropdracht voor beide studenten: het opzetten van een 'Adopt-a-River'-project in het gebied Cameron Highlands in Maleisië, met financiële steun van Waterschap Rivierenland.
Rivier adopteren
"Adopt-a-River is een principe wat al jaren bestaat; alleen wij hebben het opgezet in Maleisië", legt Ton uit. Chantal en Ton hebben een handleiding geschreven voor de opzet van het project. Wat de gedachte achter het adopteren van een rivier is, wordt duidelijk als Ton vertelt over het resultaat van zijn afstudeerstage. "Bewoners gaan nu water van de rivier in hun dorp iedere maand ėėn keer testen, met hulp van het WWF en REACH. Deze informatie plaatsen ze op een website, zodat iedereen het kan lezen. Om de zoveel tijd wordt er ook een rapportje of een folder van gemaakt."
Alvorens de belangrijkste rivier in het gebied Cameron Highlands ter adoptie gesteld kon worden, hebben Chantal en Ton uitvoerig onderzoek gedaan naar de gezondheidsrisico’s van het oppervlaktewater als drinkwater. Aanleiding vormde de kindersterfte in onder andere Maleisië als gevolg van vervuild drinkwater. Vandaar ook het belang om de lokale bevolking te betrekken bij het verbeteren van de waterkwaliteit. “Het gaat allemaal om bewustwording in zo'n project; mensen moeten het zelf gaan zien”, aldus Ton. Ter ondersteuning van zijn filosofie schudt Ton een citaat van de gerenommeerde wetenschapper Holdgate uit zijn mouw: “The ecologist cannot remain a voice crying in the wilderness – if he is to be heard and understood.”
Het werk van de Deventer studenten bleef niet onopgemerkt. Naast alle aandacht van nationale officials en de nationale pers in Maleisië, omarde ook het WWF het project van Ton en Chantal. Daarnaast voert nu ook the National Health Office van Maleisië aanvullend onderzoek uit in het gebied.
Zinkflora
Of ze het niet al druk genoeg hadden, hebben de twee ondernemende studenten tijdens hun studie ook een adviesbureau opgericht. Van daaruit runnen ze de vereniging Nouvelle Montagne. “Wij doen wat Natuurmonumenten in Nederland doet”, legt Ton uit. Met deze vereniging richten ze zich op het ontwikkelen, beheren, restaureren en openstellen van oude mijnbouwlocaties in het Boven-Geuldal, in samenwerking met de Belgische lokale overheid. Aanleiding daartoe is de afname van het areaal aan zinkflora, vegetatie welke voornamelijk voorkomt in gebieden met een hoge concentratie aan zink- en lood in de bodem; ofwel locaties met een mijnbouwhistorie. Door de sluiting van de mijnen, zal ook deze botanische rariteit verdwijnen. En dat is zonde.
“Met Nouvelle Montagne willen we eigenlijk drie dingen; een tak projectmanagement en advisering voor natuurontwikkeling en beheer. Een tak educatie; dus het geven van cursussen en excursies. En een tak mijnbouwontwikkeling, waarin het beheren en exploiteren van oude mijnbouwlocaties centraal staat”, vertelt Ton. Chantal: “De mijnbouwhistorie sprak mij erg aan. Binnen de opleiding was het mogelijk om diverse onderzoeken en opdrachten in het gebied uit te voeren, zo hebben we ook veel contacten gelegd. En via dat netwerk worden wij regelmatig benaderd voor advies.”
Vakidioten
De twee zijn goed op elkaar ingespeeld. “We delen dezelfde interesses en het enthousiasme, daarbij vullen we elkaar heel goed aan. Waar Chantal organisatorisch en communicatief heel goed is; bedenk ik de meest gekke projecten. En gecombineerd wordt dat nog iets beter zeg maar”, aldus Ton. Grote vraag blijft natuurlijk wat de sleutel van hun succes is. “Haha, gewoon door hard te werken”, relativeert Ton. “Ik ben er niet vies van om zeven dagen per week, twaalf uur per dag door te gaan. In Maleisië hebben we dat samen vijf maanden gedaan. En heel veel dingen zijn gewoon te combineren; projecten voor studie, kun je ook gebruikten voor je bedrijf bijvoorbeeld.” Volgens Chantal is juist ‘enthousiasme’ heel belangrijk. “Steeds meer willen weten van een gebied past gelukkig binnen mijn opleiding en toekomstige werkveld.” Ton gaat nog een stukje verder. “Je moet compleet freak zijn van je vakgebied. Ik vind landschapsecologie, mijnbouwkunde en mineralogie echt geweldig; wil ik alles over weten. De zinkflora heeft een beetje van allemaal; en dus een prachtig iets om mee bezig te zijn. Gelukkig zijn er veel meer vakidioten, dus dan vind je wel aansluiting.”
Specialiseren en netwerken
Volgens Ton zijn er drie zaken waar een carrièrejager op moet letten. “Zorg dat je een specialisme kiest waar je heel goed in bent, werk dag en nacht om er beter in te worden en zorg dat de juiste mensen dat weten. Netwerken is heel belangrijk.”
Zinkflora, het zeldzame natuurverschijnsel waar Ton en Chantal onderzoek naar deden, is hun specialisme geworden. Deze kennis gaan ze nu delen op het internationale Zinkflora-congres op 19 en 20 januari in het Belgische Kelmis, welke ze zelf georganiseerd hebben. Ton: “Dit congres is het perfecte middel om met vakgenoten te communiceren. En dan bedoel ik niet alleen op het congres zelf; maar voornamelijk in de aanloop en opzet ervan.”
Geen opmerkingen:
Een reactie posten